Laatst was ik met vriendin en huisgenootje Nanda naar een theatervoorstelling in Hilversum geweest.

Toen we op het station kwamen om terug naar Utrecht te gaan stond er een bord voor de schuifdeuren naar het perron: ‘deze ingang is afgesloten, gebruik de hoofdingang’. Naast het bord, bij de andere schuifdeur stond een jonge controleur en ik vroeg aan hem waar de hoofdingang was. Hij zei dat dat achter ons is. Dus ik vroeg of ik zo op perron 1 kom en hij zei ja. Nou dat vonden we wel een beetje vreemd, maar wij dus weer het station uit. We gokten dat we rechts moesten en inderdaad kwamen we via de zijkant bij perron 1. Daar stond ook een controleur, dit keer een meisje. Ze zei: "zo kom je niet op het perron, het is hier afgesloten.’ Toen wij vertelden dat de andere controleur ons hier naar toe had verwezen, zei ze dat dat vast een grapje was geweest. Nou, wij moesten niet lachen! Vooral niet toen onze trein eraan kwam rijden.

Dus wij weer terug naar de schuifdeuren en de jonge controleur. Ik ren hem voorbij en zeg: "denk je dat je grappig was, eikel?’ Okee, dat laatste was niet zo aardig, maar ik meende het wel! Volgens Nanda kwam de controleur achter me aan gerend en zei: "wil je nog met de trein mee?" Maar ik hoorde hem niet. Nanda stoof de controleur ook voorbij, samen sprongen we in de trein en reden naar Utrecht.

Twee punten nu over de controleur:
1. Hij is niet grappig!
2. Als je zonder kaartje langs een kaartcontrole wil, zorg dan dat je bij hem bent, hij houdt je toch niet tegen!

Ik ben laatst naar een moorddiner geweest, waarna ik een korte beschrijving daarvan op mijn weblog plaatste. Maar in mijn enthousiasme had ik per ongeluk verraden wie de moordenaar was… Niet zo leuk voor mensen die ook een keer naar dit moorddiner willen gaan. Ik werd daar netjes op geattendeerd door de organisatie van het moorddiner, ik had daar zelf natuurlijk niet aan gedacht. Dus snel de tekst verwijderd en voor wie er zin in heeft: http://www.bigsecret.nl/moorddiner.htm

Vandaag een foto van mijn zus die nu in Melbourne is.

Een foto om over na te denken….

Vorige week had ik met collega’s van het kinderdagverblijf een moorddiner. Ik was Rupert Scheimacher, een Duitse autocoureur, dus zat ik compleet uitgerust met racepak en pet aan tafel.

Op het eerste kaartje dat ik kreeg stond: ‘Rupert, jij hebt het gedaan’ en verdere uitleg. Nou, dat begon al goed! Dus ik ging maar vaag praten met veel Duitse woorden ertussendoor, zodat de meeste collega’s niet helemaal begrepen waar het over ging. Ze dachten daarom ook, dat ik het niet gedaan had. Niemand had geraden dat ik de moordenaar was!

Ga je toch nadenken over het hoe het in het echt zou zijn. Zou dan ook niemand vermoeden dat ik de dader ben als ik een moord pleeg? Ga het toch maar niet uit proberen….

Vandaag kwam mijn vader thuis met het ‘magazine’ van zijn werk. Daarin stond een artikel over het feit dat er klachten waren gekomen van buurtbewoners dat er veel mensen rookten in het park bij het werk en daar hadden ze last van. Er zou daarom een stuk afgezet worden met rood-wit lint en rokende medewerkers moesten daarvoor 2,50 per maand betalen en zich melden bij de receptie. Ik vond het nogal een raar artikel, maar stond er verder niet bij stil.

‘s Middags liep ik met mijn vader een rondje door het park (niet het bewuste park, maar het park bij mijn ouders achter) toen mijn vader begon over het artikel. "Dat is wel een goede 1 april grap, vind je niet?"

Toen viel bij mij het kwartje…

Het is inderdaad een geslaagde grap wat mij betreft. Nu nog kijken hoeveel medewerkers zich bij de receptie komen melden.

Laatst leende ik de auto van mijn zus en zwager. In het donker en in de stromende regen reed ik naar huis. Op de snelweg reed ik netjes 100 km/u waar dat moest. Toen werd ik door alle auto’s ingehaald. Ik twijfel dan altijd aan mezelf en keek naar de vangrails, maar daar gaven de bordjes toch echt 100 km/u aan.

Dan vraag ik me altijd af: wie is er nu gek, al die andere automobilisten of ik?

Ik rij op mijn fietsje door de mooie stad Utrecht als een auto van een rijschool mij inhaalt. Bovenop het dak staat de naam van de rijschool: Ramdan.

Ramdan. Dat kun je zien als twee lossen woorden: ram en dan. En als een uitnodiging: "hé jij daar in die andere auto, ram mijn lesauto maar als je wilt."

Ik zou mijn rijschool toch niet zo noemen denk ik.

Nadat ik al een half jaar niks had geplaatst op mijn weblog, durfde ik niet meer zo goed. Ik kan dat niet, ik schrijven alsof het vorige bericht nog maar een week geleden was. Bovendien weet ik vaak niet wat ik wil schrijven. Ik maak heus wel eens iets mee, maar ik vind het vaak niet leuk of interessant genoeg om hier te plaatsen.

Daarom besloot ik al mijn berichten te wissen en een nieuwe start te maken. Ik durf niets te beloven, maar ik wil weer proberen vaker hier iets op te zetten. En dan niet saaie verhalen over wat ik meemaak, maar grappige anekdotes, opmerkelijke voorvallen, etc.

Ik hoop dat het gaat lukken. De motivatie is er, nu de uitvoering nog!

Welkom!
Ik ben Jojanneke, in april 2004 afgestudeerd in theater-, film-, en televisiewetenschap aan de Universiteit Utrecht en nu een nieuwe weg ingeslagen door een tweejarige pabo-opleiding te gaan doen.

Ik chat eigenlijk nooit, maar bij de jongerensite van de Zonnebloem (www.zonnebloemlinq.nl) is er tegenwoordig een chatroom, dus daar wilde ik wel eens een kijkje nemen. Zo gezegd zo gedaan. Maar ik was altijd de enige bezoeker en met mezelf praat ik al genoeg, zo zei ik op het forum.

Tot vanavond. Ik logde in en was alleen maar besloot mezelf niet uit te loggen en even verder te surfen. Toen kwam er een bericht dat Jojanneke1350 zich had ingelogd. Da’s toevallig, nog een Jojanneke, dacht ik en ik typte vrolijk een berichtje naar haar…

Toen kwam ik erachter, die Jojanneke1350 was ik zelf. Ik had per ongeluk twee keer ingelogd…

Echt genant, chatten met jezelf zonder dat je het doorhebt….